brukselka

antique market_MIK

2012-01-29T11:59:00.001+01:00

Mikołów 7-2011
Uwielbiam te przedziwne zloty handlujących starociami. To co zwyczajne zderza się z mnogością dziwactw. Był to najcieplejszy dzień Polskiego lata, więc wszyscy przybili szukali choć skrawka cienia przed bezlitosnymi promieniami słońca.
__
I love these weird monthly gatherings of antique sellers. Mundane meets oddities in overwhelming quantities. It was the warmest day of the Polish summer so everyone was looking for a bit of cover from the unrelenting sun.

browar lubicz_KRK

2012-01-24T12:15:00.000+01:00

krakow, 12-2011

W drodze do pracy codziennie mijałem ten przedziwny kształt, który pozostał z browaru Lubicz. Wczesnym grudniowym rankiem złamałem się i zrobiłem mu zdjęcie, w okolicach południa skończono stawiać na około posesji nowy metalowy płot, wieczorem wspiąłem się po tym płocie - cudownej ruiny już nie było.
__
Every day on my way to work I used to pass this odd shape, that remained of the Lubicz brewery. One early December morning I took a picture of it, around noon the workers finished erecting a new metal fence, in the afternoon I climbed the fence - the beautifully shaped ruin was no more.

blue to yellow_KRK (+ selfpromotion)

2012-01-19T23:40:00.001+01:00

kraków 12-2011

W ten weekend odbywa się bardzo fajny festiwal fotografii w pauzie .W ramach festiwalu organizowane jest kupę fajnych wystaw i eventów. Był też i konkurs portfolio, w ramach niego wyłonione zostały między innymi moje zdjęcia - które będą przez weekend pokazywane w Pauzie. Zapraszam wszystkich do odwiedzenia Pauzy - jestem ciekaw waszych opinii!
-M
p.s. Jeśli już jesteśmy w temacie auto-promocji polecam restaurację Fantasmagoria w Katowicach. Oprócz przepysznego jedzenia mają też dwie instalacje moich zdjęć na ścianach.
___
There's a neat photo festival in Pauza this week. There was a contest and they will exhibit some of the photos by newcomers-winners (that includes me) next to the photos of real pros. If you're in the neighbourhood - be sure to drop by!
-M
p.s. Since we're in the selfpromotion theme. Be sure to drop by Fantasmagoria in Katowice. They've got delicious food and... an instalation of my photos on their wall.

门口_BER

2012-01-14T20:53:00.002+01:00

Berlin 12-2011

interlude_KRK

2012-01-09T21:43:00.000+01:00

“Imagination is more important than knowledge. For knowledge islimited
to all we now know and understand, while imagination embracesthe entire world,
and all there ever will be to know and understand.”A. Einstein

Krakow, 01-2012

two_BER

2012-01-07T13:11:00.001+01:00

Berlin, 12-2011

new one _WAW

2012-01-01T17:41:00.001+01:00

Warszawa, 12-2011

merry_KRK

2011-12-26T16:43:00.001+01:00

Kraków, 12-2011

blue: 狗 _SHA

2011-12-11T09:44:00.001+01:00

Shanghai, 5-2011

blue - no direction home _KRK

2011-12-04T13:03:00.000+01:00

Kraków, 11-2011, kodak 200

blue - flight home _KRK

2011-12-01T19:57:00.001+01:00

Kraków, 11-2011, fujifilm 200

time is the enemy _KRK

2011-11-27T10:32:00.001+01:00

screw-on tops

2011-11-19T17:16:00.000+01:00

tik-tok

2011-11-09T18:37:00.002+01:00

banale

2011-10-30T12:37:00.000+01:00

wall (with a girl with an apple)

2011-10-21T08:46:00.000+02:00

三 three

2011-10-14T10:51:00.000+02:00

waking

2011-10-09T18:46:00.001+02:00

Krakow: old-new, new-old

2011-10-02T11:02:00.003+02:00

Istanbul

2011-09-26T11:51:00.000+02:00

♱

2011-09-21T10:34:00.000+02:00

echo

2011-09-18T10:27:00.000+02:00

last samurai

2011-09-15T09:27:00.002+02:00

home v.SHA(10-11)

2011-09-13T23:47:00.000+02:00

KAT

2011-09-13T22:27:00.002+02:00

____________________________________________________________________________________________________________ _________ __ _ _____________________________________________________________________________________________________________ _________ __ _ _____________________________________________________________________________________________________________ _________ __ _ _

X

2011-07-14T11:14:00.000+02:00

see you later|回见|bis später|do zoba wkrótce

jeden do końca

2011-07-09T10:14:00.000+02:00

Bo chyba jedno takie zdjęcie musiału się tu znaleźć.

dwa do końca

2011-07-06T18:00:00.000+02:00

trzy do końca

2011-07-03T21:35:00.000+02:00

wieża perłowa

2011-06-24T10:42:00.001+02:00

w między czasie_

2011-06-19T15:41:00.000+02:00

bascket

2011-06-16T01:47:00.000+02:00

T

2011-06-11T12:36:00.000+02:00

zobacz również: Audrey Hepburn

2011-06-05T19:11:00.000+02:00

bieg

2011-06-03T03:38:00.000+02:00

Biegniesz. Biegniesz już od jakiegoś czasu. W twojej głowie kołaczą się myśli, bo z nimi jest łatwiej skończyć upatrzony dystans. Przychodzi jednak to okrążenie, w którym musisz dać z siebie wszystko i biec jak szalony. Jak kto woli: może to być okrążenie w środku dystansu lub jedno z końcowych. Grunt, żeby dać z siebie absolutnie wszystko. O dziwo, po skończeniu takiego okrążenia, pomimo zmęczenia, biegnie się lepiej.

Mijasz znajome kształty drzew, wchodzisz w ostatni zakręt przed bramką, według której odliczasz okrążenia. Zapomnij o wszystkim, na to jedno okrążenie zostaw wszystko za sobą, niech nic cię nie obciąża. Ty i dystans przed tobą. Dwie nogi, jedno serce i chmara innych mięśni. Biegnij!

taksówki

2011-05-31T14:27:00.000+02:00

Każdy z nas tutaj oglądał świat z tej perspektywy.

shapes of thing to come

2011-05-29T04:00:00.002+02:00

spóźniony festiwal literacki: szanghaj

2011-05-25T15:17:00.000+02:00

(26 lutego-6marca)

inne miejsca

2011-05-22T10:27:00.000+02:00

nadal Shanghai

przerwa

2011-05-17T15:54:00.000+02:00

Poranek Szanghajski (w Brandach)

2011-05-14T05:14:00.000+02:00

Wkładam swoje buty Feiyue, podciągam nogawki moich spodni Uniqlo (bo mimo wczesnej pory dnia jest już całkiem parno), zakładam t-shirt The Thing. Wsiadam na mój rower Yongjiou i wyjeżdżam z akademika Jiao Tong(myślę, że strażnicy przyzwyczaili się już do mego poruszania się po korytarzach rowerem). W uszach mam moje słuchawki AKG (których nikomu nie polecam), w kieszeni zdezelowanego Ipoda (bóg wie jak bardzo opóźnionej generacji). Ze słuchawek wydobywa się dźwięk „Rome” (Danger Mouse i Danielle Lupi). Po drodze do Bread Studio(prowadzonej przez Japończyków piekarni), spotykam moją koleżankę w białych jak śnieg okularach Ray-ban. Wyjeżdżam przez bramę kampusu, gdy mija mnie grafitowe Porsche.

Piekarnia. Przestrzeń wypełnia głos Stinga (śpiewającego o tym, że jest Anglikiem w Nowym Jorku). Kupuję chleb i sięgam po Murakamiego (piekarnia wyposażona jest w mini-biblioteczkę, w której skład wchodzą między innym „Wild sheep chase” oraz „Blind willow, sleeping woman). Zagłębiam się w lekturę.

W drodze powrotnej zatrzymuję się przy markecie Nongcun (kupuję w nim 5 litrową butelkę wody Nongfu Springs). W drodze powrotnej mijam sklepy Lawson(Japonia) i 7-11(USA). Przed bramą uniwersytetu mija mnie kolejne Porsche, tym razem w kolorze czerwieni.

dworzec autobusowy

2011-05-07T07:41:00.000+02:00

refleksje

2011-05-01T04:13:00.000+02:00

Chińczycy, jako pierwsi przyjęli feudalny system, ponad 1000 lat przed zachodem – mówi pani przewodnik pierwszego dnia. Mamy tu takie powiedzenie, że Hindusi dali nam ziarno buddyzmu, ale to my, Chińczycy wyhodowaliśmy drzewo – dzień drugi. Są to tylko dwa wyjątki z wyjątkowo bogatej w tego typu wzmianki tyrady pani przewodnik.

Wracam do domu i w materiale dokumentalnym, w telewizji, słyszę ze archeolodzy odkryli pozostałości, które są wybitnym dowodem na to, że w Chinach powstała pierwsza lodówka.

Z okładki bestsellera dowiaduję się, że to chińczycy odkryli Amerykę.

Chińczycy czują się niedowartościowani i zmęczeni tym, że „zachód” wiecznie spogląda na nich z góry. Ale – zastanówmy się- jakie reakcje wywołują takie uwagi. Lodówka - śmiech i niedowierzanie. Hinduizm – Dalei Lama, Tybet! Taki odzew jeszcze bardziej frustruje tych, którzy historycznymi szpargałami próbują się podbudować.
Ale rzeczywiście byłoby lepiej, gdybyśmy uznali tą całą czasami śmieszną listę za tę o tytule „zasługi państwa środka” za w pełni opartą o fakty?

Chiny przyjęły system feudalny, gdy my byliśmy jedynie dzikimi plemionami. Statki chińskie rzeczywiście dobiły do brzegów ameryki przed Kolumbem. Te fakty prowadzą niedowartościowanego ducha chińskości do jeszcze straszliwszej i dalece ciemniejsze jamy. Dobrze. Zrobiliście to wszystko. Byliście pierwsi. Byliście najlepsi. Ale co potem się z tymi epokowymi momentami się stało? Czy wasz naród z tych odkryć skorzystał? Czemu musieliście czekać, aż my „młodsi” was przegonimy? W odpowiedzi można by się zacząć pytać o to, co tak naprawdę wyciągnęło z biedy biliony chińczyków w ciągu ostatnich 30 lat? Czy była to tradycyjna kultura chińska, przedpotopowa umywalka, czy może kapitalizm i konsumpcjonizm i inne zachodnie natręctwa? Wszystko zalewa ciemność.

Po co nam w ogóle taka polemika?

wesołego...

2011-04-23T14:21:00.001+02:00

...śmigusa-dyngusa!

Abstrakt Xianu _lub_ starszy pan z Szanghaju

2011-04-20T10:03:00.000+02:00

Salon fotograficzny. Proszę, siadaj – mówi poprawną angielszczyzną starszy pan, ustępując mi miejsca. Oczywiście odmawiam. Zaciekawiony wypytuję o jego świetny angielski. Starszy pan pokazuje mi swą dłoń, wykręcając przy tym palce. Mówi, że był w akademii sztuk pięknych, że uczył się grać na instrumencie, ale przesadził z treningiem i doznał poważnej kontuzji. Zmienił, zatem kierunek studiów na anglistykę. Po skończeniu studiów prawie udało mu się wydostać z kraju, ale koniec końców urząd odmówił mu wizy. Starszy pan zaczął więc uczyć angielskiego „dla naukowców” na uniwersytecie i to tu go zastał rok 1989, który opłynął pod znakiem protestów na Tian an men. Starszy Pan opuścił zatem uniwersytet i kolejny raz przekwalifikował się, tym razem padło na branżę export-import. W latach 90 zarobił „nie mało” i zwiedził „wiele miejsc”. Pokazuje mi swoje zdjęcie na monitorze. Patrz jak ostra jest ta pszczoła! - mówi z dumą. W 21 wieku starszy pan zajmuje się fotografią.
-wczoraj

ludzie w Xian

2011-04-18T14:18:00.000+02:00

Xi an. Oj porobiło się tego, oj porobiło(zdjęć). Zbliża się sesja egzaminacyjna, więc opisać to wszystko uda mi się zapewne dopiero za jakieś 2 tygodnie. Na chwilę obecna mogę donieść, że był ukrop i słońce, co mam nadzieje na zdjęciach widać. W między czasie zapraszam do obejrzenia pierwszej tematycznej zbiórki zdjęć ze starej stolicy Chin:

Światynia w Famen – jedzenie z dostawą.

Światynia w Famen - dzieciaki turyści.

Światynia w Famen – Panie i Panowie Chińscy turyści z Shanghaju.

Światynia z Famen – obsługa lub/I mnisi.

Świątynia w Famen – 1,5 generacji turystów.

Świątynia w Famen – Pan mnich.

Pokaz świateł I dźwięku w parku Xian – Pan z obsługi.

Grobowiec Tang – Pani ze straganu.

Grobowiec Tang – Pani bez straganu.

Grobowiec Tang – Pan dziadek I wnuk

Grobowiec Tang – Panie kierowniczki wycieczek.

w drodze do Xian

2011-04-15T12:43:00.000+02:00

z ostatniego poniedziałku

drzwi

2011-04-08T05:05:00.000+02:00

Jedna z ulic zwanych "ulicami jedzeniowymi". Spirala straganów z najróżniejszym jedzeniem.

Okolice Bundu. Strażnik pilnie strzeże wejścia do remontowanego budynku.

wielbiciele zwierząt

2011-04-05T13:21:00.000+02:00

photo:
1. zaśpiewaj mi
2. świńska głowa

back to school

2011-04-03T07:01:00.000+02:00

Czwartkowe popołudnie zastało mnie w Chińskiej szkole, w której wraz z znajomą prowadziliśmy zajęcia na lekcjach angielskiego. Wszystko wskazuje na to, że nie tylko my ale również i dzieciaki miał niesamowitą frajdę.

shanghai ladies _lub_ oh, Japan...

2011-03-31T14:16:00.000+02:00

shanghai ladies

oh, Japan...

VPN

2011-03-27T12:29:00.000+02:00

VPN, czyli cos co ¨można opisać jako tunel, przez który płynie ruch w ramach sieci prywatnej pomiędzy klientami końcowymi za pośrednictwem publicznej sieci (takiej jak Internet) w taki sposób, że węzły tej sieci są przezroczyste dla przesyłanych w ten sposób pakietów. Taki kanał może opcjonalnie kompresować lub szyfrować w celu zapewnienia lepszej jakości lub większego poziomu bezpieczeństwa przesyłanych danych¨(wikipedia). Moj obecnie szwankuje stad tez i przestoj z nowymi postami.

zdjecia:
magnolie | zardzewialy plot

szanghaj-fukushima

2011-03-19T03:34:00.000+01:00

Przez ostatnie parę dni, powoli, ospale zaczynam sobie zdawać sprawę z tego jak działa nuklearna paranoja. Co prawda jestem na świecie na tyle długo, by móc pochwalić się faktem, że jako dzieciak mogłem się wygrzewać w słońcu sponsorowanym przez naszych towarzyszy z Czarnobylu, jednak ten punkt obserwacji odległy jest o ponad dwie dekady, od tego bardziej przerażającego. Ja żyję z tym faktem, zaakceptowałem go wcześnie wrzucając do folderu „ciekawe fakty”. Ale jak musieli się wtedy czuć nasi rodzice? Nie było Internetu. Nie było żadnych wieści. Czy mój szkrab będzie teraz upośledzony do końca życia? Czy jego głowa wybuchnie za dwa tygodnie?

Teraz jest inaczej. Telewizja, Internet i radio zasypują nas informacjami ze wszelkich możliwych źródeł. Można podziwiać garnitur eksperta z dziedziny energii atomowej, posłuchać radiowego głosu profesora ekonomii, popatrzeć na świetne zdjęcia odważnych fotografów. Ale czy wiemy tak naprawdę więcej? Ludzie wykupili w Chinach sól z jodem. Soli w sklepach nie ma. Masek na twarz również brakuje. Oczywiście obydwa środki są zwyczajnie śmieszne i ktokolwiek logicznie myślący zda sobie sprawę, że ani jedzenie soli kilogramami, ani tym bardziej zakrywanie ust nie pomoże, jeśli wiatr radioaktywny tu dotrze. Jednak ludzie tacy jak Ty i Ja poszli do sklepów. Przygniecieni masą informacji, wymieniają się często sprzecznymi informacjami. Efekt jest taki sam jak 25 lat temu: panika.

Co ze mną? Siedzę częściej w domu, bo nie zaszkodzi. Mam też w zapasie jodynę. Też jestem częścią tej paranoi, ale i nie jestem przy tym obojętny. Polskie media nie zbombardowały mnie godzinnymi relacjami z odległego kraju, słyszałem za to opowieści o rodzinach i bliskich moich znajomych z kraju, który znajduje się bardzo blisko.

p.s.
Do tego mam kolejny fakt do wrzucenia do folderu „ciekawych faktów”. Znajdziesz go pod tytułem „najbardziej pechowy bilet lotniczy”. Bilet do Tokyo, który kupiłem 1,5 godziny przed trzęsieniem ziemi.

Zdjęcia:
1)nie wychodź z domu
2)niebieska linia

sztuka na miarę

2011-03-15T06:25:00.000+01:00

twarze metra

2011-03-13T14:17:00.000+01:00

Shanghajskie metro ma 430 km szyn. Codziennie korzysta z niego 8 milionów ludzi.

shaokao

2011-03-12T03:36:00.004+01:00

Shaokao, czyli wszechobecny, uliczny fast food.

smog, deszcz, mgła i Bund

2011-03-09T14:07:00.001+01:00

Bund, zwany również wai tan to dytrykt Szanghaju znajdujący się nad rzeką Huangpu. Dzielnica ta pełna jest 19 i 20 wiecznej architektury i stanowi świetny kontrast dla znajdującego się po drugiej stronie rzeki, pełnego "nowoczesnych" drapaczy chmur Pudongu. Znajdziesz tu luksusowe kluby, siedziby wielkich korporacji i jeszcze większych banków oraz galerie. Tu też odbywają się te festiwale, które mogą poszczycić się poważanymi sponsorami.

wielki mur

2011-03-07T13:47:00.001+01:00

Najmłodszy z kampusów uniwersytetu Jiaotong. 2,822,903m2 wypełnione po przegi ogromnymi budynkami o kształtach rodem z brutalizmu i modernizmu, w tym wydział prawa, na którym co poniedziałek mam zajęcia.

coolness

2011-03-05T05:05:00.000+01:00

PHL [0/3] we are the animals!

2011-03-02T07:54:00.000+01:00

Ostatnie foty z Filipin/Last pictures from Philippines.

PHL [1/3] Through the tuktuk

2011-02-28T11:10:00.000+01:00

Widziane z tuktuka.

PHL [2/3]

2011-02-25T11:19:00.000+01:00

1.Boracay

Na wyspie Borakay znajduje się budka z hamburgerami. Nie jest to zwyczajna budka oferująca tego typu strawy i nie mam tu wcale na myśli regionalnego specjału Filipin zwanego longaburgerem. Ów przybytek z pod znaku fast foodu jest zapewne budką z hamburgerami z najpiękniejszym widokiem na ziemi. Co wieczór krwiście płonący zachód, codziennie orzeźwiająca bryza morza, wszechobecny perłowo biały piasek… Kończę rozmyślanie. Właśnie „zrobił się” mój hamburger.

2. 24+ godziny

Poranek jest piękny, w sam raz na pożegnanie z tym najbardziej turystyczny zakątkiem Filipin. Wsiadamy do dwóch tuk tuków, trzykołowych motorów, by potem przesiąść się na prom, z którego przesiadamy się na kolejny prom, z którego wsiadamy na kolejny tuk tuk, który zawozi nas do mini busu, który zabiera nas do San Jose.

Miejscowi przyzwyczajenie są tak do ścisku, jak i do atrakcji, jakie droga zapewnia. Szosa przypominająca koryto rzeki o nachyleniu 30 stopni. Za kierownicą siedzi kierowca-weteran, który żegna się przed każdym mrożącym krew w żyłach traktem, a po przebyciu przeszkody powtarza „Ave Maria”. Po drodze mijamy też punkt kontrolny uzbrojonych po zęby żołnierzy, uzbrojonych ludzi wychodzących z dżungli i kałuże, w których nasz bus mógłby zatonąć. W busie panuje wesoła atmosfera.

San Jose. Zmrok. Ostatni prom na Palawan odpłynął dziś o 8smej rano, następny przypłynie za 3 dni. Po objechaniu miasta paroma tuktukami zmieniamy plany. Nasz nowy cel nazywa się Abra di ilo, a nowy środek lokomocji to pozbawiony okien autobus. Bezsenną noc spędzam na obserwowaniu tego jak radzi sobie nasz kierowca, lawirując między zabójczymi dziurami, tak jakby grał w jakąś grę wideo rodem z lat 80tych. Silnik dudni, zaś przy każdej przeskoczonej dziurze symfonia trzeszczeń przypomina o tym, że autobus ma swoje lata. Z głośników wydobywają się piosenki Lady Gaga, Avri Lavigne i Green Daya. Po paru dziesięciu minutach przestaję nawet zauważać wszechobecny kurz, daje sobie spokój z kaszleniem. Wystawiam głowę przez okno-dziurę i patrzę w oświetloną reflektorami ciemność. Królują w niej czarne kształty, z daleko spogląda na nią pełny gwiazd nieboskłon. Autobus pędzi 100 km/h. Gdzieś w tym całym szaleństwie zaczynam się sam do siebie śmiać i cieszyć się z tej całej karuzeli rzeczywistości.

Z Abra di ilo wsiadamy na przypominającą katamaran łódź Pangę. Rybak zgodził się zabrać nas do White Beach w swej 6 metrowej łódce. Gdy płyniemy wzdłuż tej porośniętej dżunglą, górzystej wyspy, powoli wstaje słońce. Do świat wpełzają kolory a wraz z nimi przed naszymi oczami pojawia się wybrzeże pełne klifów, plaż, a przede wszystkim w dużej mierze pozbawione jakichkolwiek śladów ludzkości.

Gdy lądujemy w na plaży w White Beach, jak na zawołanie zaczyna padać tropikalny deszcz. Znajdujemy schronienie pod parasolami najbliższej plażowej kawiarni. Z na pół wyłączonymi mózgami przeczekujemy deszcz, by wsiąść do kolejnych tuk tuków.

3. Sabang i reszta
Trafiamy wreszcie do celu naszej podróży miasta Sabang. Portu pełnego nurków, którzy przyjeżdżają tu z całego świata, by podziwiać jedne z najpiękniejszych widoków w podwodnym świecie. Oprócz tych podwodnych poszukiwaczy przygód miasto to okazuje się być również pełne czasem grubych, czasem siwych, czasem obtatułowanych ale zawsze białych i starych seks-turystów. Sabang ze swymi brudnymi klubami, poukrywanymi uliczkami i ogromnym zapleczem rozrywek ze świata tych nie-do-końca-legalnych przypomina piracki port, w którym czas zatrzymał się 3 wieku temu.

Przekonani o tym, że wolimy spędzać czas na powierzchni uciekamy z Sabang na plażę Talibana. Tam w zakątku, gdzie droga kończy się przed progiem, a wokół którego skupiają się włoska restauracja i 3 włoskie hotele, spędzamy ostatnie 7 dni wakacji.

PHL[3/3] Malasimbo music and arts festival

2011-02-23T07:13:00.001+01:00

200 pesos to zdecydowanie za dużo – mówi Dawid. Po tym następuje zwyczajowy taniec słowny. Kierowca trzykołowego motocyklu mówi, że to daleko, że góra zbyt wysoka, że stawka Filipińska to minimum tyle, a tyle pesos za kilometr. My upieramy się przy swoim i w końcu dogadujemy się na 150 pesos. Ruszamy w drogę.

Po omyłkowej jeździe na sam szczyt tej ponad 300 metrowej góry (na którym mieści się pole golfowe z ponoć najlepszym widokiem w Azji) trafiamy wreszcie na właściwe miejsce. Na placu budowy, który przypomina pobojowisko, wita nasz człowiek w festiwalowym polo na crossowym motocyklu. Jak się okazuje jest on jednym z organizatorów, a jego pomoc i gościnność okazuje się nieoceniona. Filipińczycy po prostu są tacy. Po dwoch wiyztach udaje nam się wreszcie kupić bilety, dziękujemy Emmanuelowi i szczęśliwi wracamy na naszą plażę, by ogłosić dziewczynom zwycięstwo i nacieszyć się tradycyjną włoską poranną pizzą, na śnieżno białym piasku pod filipińskimi palmami.

Położona 200 metrów nad poziomem morza, scena znajduje się w naturalnym amfiteatrze. Z jednej strony górują nad nią porośnięte dżunglą szczyty, z drugiej strony znajduje się zatoka i morze. Widoki zapierają dech w piersiach. Na dwa dni góry wypełniają się muzyką: post trip hopem Paolo, tradycyjną nutą muzyki filipińskiej, Beatami DJ KRUSHa. Na scenie szaleją Koreańczycy na bębnach i tańcząca DJ w dziewiątym miesiącu ciąży. Uśmiechnięci, szczęśliwi ludzie płyną w rytmie muzyki.

PHL: lądowanie _lub_touchdown

2011-02-21T10:02:00.001+01:00

Photo: Panay, Filipiny/Phillippines

∆

2011-02-07T00:49:00.000+01:00

(wakacje)
Uciekam w miejsca, gdzie stały dostęp do komputera i internetu nie jest czymś oczywistym.
Blog wraca za dwa tygodnie - do zobaczenia po drugiej stronie!

52 maraton z Mao _lub_running with the chairman

2011-02-05T02:25:00.000+01:00

51 wyobraźnia _lub_year of the rabbit

2011-02-04T11:43:00.000+01:00

Huk. Przed oczyma barwy tęczy na tle ciemnego nieba. Zieleń, żółć, czerwień odbija się od okien wieżowców. Miasto staje się labiryntem, w którego ścianach króluje dźwięk wybuchów fajerwerk. Wojna. Na ulicy spanikowani kierowcy starają się omijać odpalone petardy. Chińscy biznesmeni pod wpływem magii chwili zamieniają się w małe dzieci w garniturach i płaszczach. Biegają z pudłami z zapalonymi już lontami, tańcząc między wybuchami. Zapach siarki wypełnia powietrze. Nowy chiński rok przykicał na króliczych łapach.

Na nowy rok życzę władzom Szanghaju odrobinę wyobraźni. Wieżowiec w stylu międzynarodowym budowany na zgliszczach budynku z XX wieku jest zawsze wspaniałym rozwiązaniem, a zakazanie publicznych pokazów fajerwerków wcale nie spowoduje, że więcej ludzi będzie je odpalać na własną rękę, między parodziesięcio piętrowymi budynkami.

witamy rok królika

żegnamy rok tygrysa

50 o poranku _lub_nowy rok

2011-02-02T08:21:00.001+01:00

Odbieram swoją kurtkę. Wymieniam z szatniarką parę słów. Króluje temat pogody, która wyjątkowo zimna jest teraz. Wychodzę z klubu.

Jak wygląda tu scena klubowa? Czym wymalowano nocny pejzaż Szanghaju? Dużo tu przepychu. Szeroki wybór miejsc. Złudny, bo muzyka, z wyjątkiem paru miejsc, wszędzie podobna. Trudnym zadaniem okazuje się znalezienie miejsc autentycznych, takich, w których nie otaczają cię ludzie, którzy przyszli nie po to, by bawić się, ale by manifestować swój byt wśród błysku imprezowych aparatów. W gruncie rzeczy krajobraz namalowany tą samą techniką, co ten Krakowski i Katowicki, tylko płótno jest tu zdecydowanie większe, więc ciekawe detale trudniej znaleźć.

Szybkim krokiem (bo zimno!) mijam Hongshi, gdy nagle oślepia mnie światło. Reflektory taksówki - oczy drapieżnika. Czekająca przy wodopoju na oddalające się od stada zwierzęta, poluje na łatwy kąsek. Nic z tego. Kampus jest niedaleko, a ja zwyczajnie lubię powroty na piechotę. Bestia nie daje za wygraną. Gdy mijam samochód, kierowca włącza silnik. Drapieżca nie daje za wygraną. Zawraca i powoli podąża za mną. Czai się tuż za mną. By go zgubić wchodzę do nocnego.

Skąd wracam? Gdzie była moja kurtka? Byłem na ostatnim koncercie w Mao Livehouse. Ostatnim, bo klub skupiający wokół siebie prawie całą lokalną rockową scenę przenosi się w okolice bliższe centrum. Sześć zespołów, dwóch DJów. W typowym dla Szanghaju stylu wybrane drinki były przez godzinę za darmo. Klub pełny, w iście festiwalowym stylu trzeba było przeciskać się między ludźmi. Można było nawet dołączyć (co też i zrobiliśmy) do czegoś, z czym jak dotąd w Chinach się nie spotkałem: młyna ludzkiego przed sceną. Jednej Chince udało się popłynąć na rękach tłumu.

Wychodzę ze sklepu, w drzwiach mijam ponad dwu metrowego, czarnoskórego kolesia z dredami. Pokój, bracie- mówi po angielsku. Pokój bracie - odpowiadam. Na zewnątrz wita mnie uśmiechnięty (a raczej szczerzący kły!) taksówkarz. Przy krawężniku dalej czai się czterokołowy, niestrudzony i wiecznie głodny napastnik.

zdjęcia:
lampy noworoczne
1. prześwietlenie
2. granice (matrycy)

49 bund for sale

2011-01-28T03:42:00.000+01:00

Bund z za zasłony

for sale

cykacz

48 Ogień

2011-01-23T20:05:00.000+01:00

Wigilia. To ten budynek spłonął ostatnio – mówi, kumpel Brazylijczyk pokazując mi z swego balkonu czarną bryłę w krajobrazie wieżowców. Ponad 50 ludzi pochłonął ogień. Elektryczny ogrzewacz, lampa oliwna, wersji jest wiele. Faktów parę: brak nadającej się do tego celu drogi pożarowej, bezradność straży pożarnej, konsekwencje w postaci zakazu sztucznych ogni 31 grudnia (chińskiego nowego roku to nie dotyka, bo na posłuch nie można by liczyć).

Igła w gramofonie przeskakuje parę taktów. Mija miesiąc.

Pada śnieg. Czerń nieba rozświetlona jest iluminacją budynków z nad Bundu. Robię zdjęcia szachownicy białych dachów.

Kanapa jest wygodna, a przed nami stoi komicznie wielki telewizor. Tym razem to z płytą rzeczywistości jest problem: w ścieżkę muzyczną filmu wkrada się niepasujący do niej dźwięk syren. Znajomy Amerykanin podskakuje z fotela i zaczyna krzyczeć, że musimy wyjrzeć za okno.

Jedno z pól szachownicy dachów zmienia kolor na złocisto żółty. Płomienie pochłaniają dwu piętrowy budynek. Mijają dosłownie minuty i ten jeszcze niedawno kwadratowy kształt zamienia się w słup ognia. Amerykanin kręci wideo, jednocześnie przyjmując rolę narratora, rodem z Youtube. Mam nadzieje, że nikomu nic się nie stało – powtarza, jak mantrę Chinka. Ja nawet nie wiem jak aparat znalazł się znów w mych rękach.

Zmienia się tępo adaptera, obroty na minutę podskakują. Mrugam. Przyjeżdża straż. Mrugam. Przypominające z tej odległości żołnierzy-zabawki postacie strażaków pojawiają się na dachach, ich sylwetki rozświetlone są złotem ognia i zimnym białym światłem latarek. Mrugam. Pozostaje jedynie ogromny totem dymu unoszący się nad zgliszczami. Mrugam. Mam nadzieje, ze nikomu nic się nie stało – powtarzam za Chinką.

epilog

Następnego dnia próbujemy zobaczyć budynek z bliska. Z głównej drogi skręcamy w mniejszą, by wejść w alejkę, pełną używanego sprzętu RTV AGD, z której musimy zejść drużką, która jest tak wąska, ze ledwo mogą się w niej minąć dwie osoby. Jak tutejsi strażacy potrafią poruszać się po takim labiryncie? Skręcamy raz ostatni i przed naszymi oczyma staje tłum ludzi górujący nad tym, co pozostało z domu. Ktoś z tłumu warczy i rzuca nam, że mamy stąd zmiatać. Zmiatamy.

47 tea leaf dancers

2011-01-20T03:46:00.000+01:00

shahghai

qingdao

46 księgarnia w qingdao _lub_the floating heads

2011-01-17T07:44:00.000+01:00

Ostatnim razem zostawiliśmy mnie w fotelu kawiarni.

Nie jest to kawiarnia zwyczajna. Po pierwsze, miejsce, w którym się kawiarnia owa znajduje stanowi, wydaje się, jedyną oazę artyzmu w tym 10 milionowym nadmorski molochu. Kawiarnie otaczają saloniki z niesztampową odzieżą, galerie, cztero piętrowy budynek mieszczący w sobie studia projektantów i agencje reklamowe, czy wreszcie poczta, która oferuje listy, które można wysłać do samego siebie, a które zostaną wysłane po określonym przez ciebie czasie („drogi przyszły ja, 2 lata temu, gdy pisałem te słowa…”).

Po drugie, kawiarnia, w której siedzę jest jedynym miejscem, w którym można znaleźć tak duży wybór książek obcojęzycznych nie tylko w Qingdao ale w całej prowincji Shengdong. Kawa, chociaż nie jestem w tej dziedzinie ekspertem, jest wyśmienita.

Moje oko przyciąga jeden z tytułów.

Pierwszy felieton z „Postcards from Tommorow Square” okazuje się być na tyle ciekawy, że pragnienie przeczytania czegoś przy kawie przeobraża się w chęć posiadania tej książki. Przystępuję zatem do tego samego, co każdy inny uzurpujący sobie tytuł świadomego konsumenta czytacz: sięgam do Internetu by sprawdzić czy w morzu zero-jedynek znajdę tę książkę taniej. Pierwszym portem, do którego zawijam, jest Taobao, tutejsze Allegro. Czasami można za jego pomocą znaleźć książki w wersji oryginalnej, prawie zawsze kopie za równowartość 5-10 zł. Pozycja nie znaleziona. Tytuł zablokowany został widocznie przez cenzurę, jedynie odrobinę bardziej efektywną od służb zajmujących się pilnowaniem przestrzegania prawa autorskiego.

Jak zatem tytuł ten znalazł się tutaj na tej półce, w tym portowym mieście, za firaną matki cenzury? Podająca kawę dziewczyna, mówi mi, ze czasem tak się zdarza. Służby celne sprawdzając tytuły rzadko przeglądają wszystkie pudła, a że księgarnia-kawiarnia zamawia pojedyncze sztuki, często coś się prześlizgnie. Tłumaczy to, dlaczego przed wejściem znajduje się reklama książki „Jak myślą chińscy przywódcy partii”. Pytam się o tę pozycję. Jest na stanie w drugiej księgarni, którą obecnie likwidują. Zaciekawiony pytam się jak im się wiedzie w tej księgarni. Odpowiedź mnie zaskakuje.

W tym momencie chciałbym przywołać dwie latające głowy. Szybko tłumaczę: żeby być latająca głową, trzeba być mądrą głową, głową, która coś w życiu osiągnęła, słowem: głową autorytetem. Powitajcie zatem głowę numer jeden: Keitha Ruperta Murdocha, CEO News Corporation (trzeci największy konglomerat medialny po Walt Disney i Time Warner, mają pod swymi skrzydłami między innymi: the Times, Wall Street Journal, Vogue, Myspace, 20th Century Fox ). Ta oto latająca głowa mówi: by informacja była wartościowa musi być ona informacją, za która się płaci, bo za informacją profesjonalną stoją profesjonaliści, którzy jak wiadomo się cenią. Dostęp do internetowych artykułów większości periodyków News Corporation jest ograniczony przez konieczność zalogowania się lub uiszczenia opłaty.

Pożegnajmy tę jakże mądrą latająca głowę i gromkimi oklaskami zaprośmy kolejną: Billa Gatesa. Tej głowy nie muszę chyba przedstawiać. Ta latająca kula myśli powiedziała kiedyś, że w istocie korzysta nawet z nielegalnych kopii programów w Chinach, bo prędzej czy później, przyzwyczajeni do produktu konsumenci chińscy zaczną kupować jego oryginał ceniąc sobie niezawodność takiej wersji.

Głowy odpływają sobie, spokojnie niesione wiatrem świata gigantów, ale proszę pozwólcie tej odrobinie helu-myśli, którym są one wypełnione pozostać w naszym powietrzu. Nawdycham się go teraz i postaram w miarę niskim tonem głosu (na tyle na ile hel ten w płucach mojego ciała z dość standardową głową pozwala) wyrzucić z siebie swoje trzy grosze.

Książki. Nie są one tym samym, co programy operacyjne. Miliardy ludzi codziennie udowadnia, że nie są one czymś elementarnym w naszym życiu. Komputer bez systemu operacyjnego nie ruszy, człowiek bez książki przeżyje. Słowa głowy numer 2 są zatem cenne, niestety nie przydatne przy omawianiu tego jak książki mają się w Chinach.

Głowa numer jeden ma rację. Pozwolę sobie ominąć taką oczywistość, jak stwierdzenie, że autorowi należy się wynagrodzenie za jego pracę.

Dobra informacja kosztuje. Wymaga pracy, pomysłu, czy szaleństwa, a zawsze wysiłku twórczego. Skopiowanie słowo w słowo tego, co ktoś już napisał, wymaga dużo mniej. Kupując, czy ściągając z Internetu kopie czytelnik korzysta z szerszego dostępu do książek, zakładając, że wie czego szuka. Ale czytelnik w pełni świadomy swych wyborów jest czymś rzadkim. Gdyby nie ta księgarnia nie natrafiłbym na tą książkę, nie podniósłbym jej z półki i nie przeczytał jej fragmentu, który zachęcił mnie do kupna. Co więcej(choć wstyd się przyznać!) to nie pragnienie czytania ale chęć odpoczynku przy kawie zwabiła mnie do tego miejsca: pragnienie przyziemne przeistoczyło się w te bardziej lotne. Bez takich miejsc duża część tytułów nie znajdzie swej drogi do rąk szerszej grupy odbiorców, powędruje jedynie do rąk należących do głów zainteresowanych danym przedmiotem, zakładając, że w ogóle zostanie wydana.

Jak wam się wiedzie w tym miejscu? - pytam w odpowiedzi na wiadomość o tym, że jedną ze swych filii właśnie zamknęli, pełny obaw. Dziewczyna się uśmiecha i mówi, że tu księgarnia również, od 3 lat, przynosi straty. Ale jakoś sobie radzimy - dodaje z uśmiechem. Działanie księgarni funduje parę tutejszych bogaczy w tym właściciel sieci szkół języków obcych. Jestem zaskoczony. W stylu iście nieprzypominającym chińsko nowobogackiego „zawsze-można-kupic-kolejne-ferrari”, funduje działalność tego miejsca w zamian za zniżki dla swych studentów. Dodatkowo nakręca to też jego biznes: jest miejsce, w którym bez wysiłku mam dostęp do książek – chcę się uczyć języka.

W kupionej książce czytam o podobnych przykładach takiego chińskiego promowania z głową pozytywnych wartości i napełnia to mnie znaczną dozą optymizmu. Samolot od godziny wśród turbulencji kołuje nas Szanghajem, miastem w kraju, w którym jak się okazuje jest więcej ludzi, których wzrok sięga dalej niż poza miraż jutra wysnuty przez Starbucksa, Iphony i kolejne nowe samochody.

Zdjęcia:
1 roaddesign studios
2 browar Qingdao
3,4 lutnik z Dashan lu
5 haidaxue

45 Qingdao _lub_♫

2011-01-08T15:37:00.000+01:00

Jest coś czarującego w nadmorskich miastach poza sezonem turystycznym, myślę, patrząc, jak słońce wstaje z nad wody, próbując przeciskać się przez cienie betonowego szkieletu, który kiedyś ma się stać kolejnym z bloków na jednym z wielu tutejszych wzgórz. Za mną czeka spakowana walizka, a w niej wrażenia z ostatnich czterech dni, które spędziłem tu w Qingdao.

Miasto jest opustoszałe, pogoda mroźna, a powietrze pełne wiatru. Zabudowa niezwykła, bo gdyby pozbyć się znaków chińskich lub zastąpić je naszym alfabetem można by pomyśleć, że to wszystko na około to nie Chiny, lecz europejskie miasto. Nic w tym dziwnego, większość budynków w tak zwanej starówce zostało wybudowane przez Niemców, którzy objęli tą część Chin pod koniec 19 wieku. To Niemcom miasto to zawdzięcza również jedną z swych chlubnych marek: piwo Qingdao. Bezapelacyjnie najlepsze piwo chińskie. Można tu odwiedzić browar, zobaczyć piękne plaże, obejrzeć kręte ulice z budynkami z początku 20 wieku, dzielnicę między wojennych willi, tuż nad morzem, kościoły, zamek gubernatora. Tym, co jest niezwykłe w zimowym Qingdao, jest to, ze każde miejsce jest tu opustoszałe, jak na Chiny jest to czymś wyjątkowym, a dla mnie przyjemną odskocznią od tłoku Szanghaju. Głęboki wdech zimnego powietrza przy krzyku mew.

Głęboki wydech. Szczyt Laoshan, świętej góry taoistów. Nie ma tu nikogo, a przez trzy godzinną wspinaczkę minąłem tylko dwie inne żywe dusze: staruszkę wraz z jej psem. Koło szlaku pełno jest opustoszałych straganów, wszystko wydaje się porzucone w pośpiechu. Koniec świata ludzi, królestwo pastelowych kolorów pozostawionych sobie samym przedmiotów martwych i natury. Zimnemu górskiemu powietrzu to nie przeszkadza. U podnóży góry wybudowano ogromny klasztor taoistów. Nie wolno w nim robić zdjęć, może to nawet i lepiej, korzystam z innych dobrodziejstw mojego ekwipunku i nagrywam to, co wydaje się najbardziej autentyczną częścią tego miejsca:

Laoshan jest również źródłem jednej z bardziej znanych wód w Chinach.

Popijam wodę, którą dostałem do mej kawy. Rozsiadam się w fotelu kawiarni i myślę o tym całym miejscu. Miejscu: Chiny. Już za chwilę będę rozmawiał z prowadzącymi to miejsce ludźmi i będzie to naprawdę ciekawa rozmowa… ale o tym następnym razem.

44 światła _lub_transit

2010-12-31T10:40:00.000+01:00

Nie odczuwam tegorocznej świątecznej atmosfery. Letnio-wiosenna pogoda, brak wszechobecnej manii wigilijnych zakupów przygotowań, wreszcie odległość.

Zgodnie z wcześniej uknutym planem uciekam z Szanghaju.

Nowo ukończona linia 10 zabiera mnie do przystanku tuż koło terminalu krajowego Szanghajskiego lotniska Hongqiao. Tuz, koło, bo by znaleźć się na samym lotnisku muszę przejść wijącym się traktem. Rozświetlony wszechobecnym w Chinach białym neonowym światłem pasaż wydaje się być w istocie zupełnie inną rzeczywistością niż to, co go otacza. W widoku tym jest coś niesamowicie obcego, jakby ta biała, wyglądająca grobla została na siłę wtopiona w istniejący tu spreparowany krajobraz. Trzy światy kolorów: bieli i zimna traktu, oranżu i monumentalności ginących w mroku szarych kształtów poruszających się po lotnisku samolotów oraz szarość betonowej, chińskiej codzienności

Lotnisko nie różni się niczym od naszych. dominuje biel i metal. Przed wejściem wita mnie Hopperowski Mcdonald.

Gdy samolot, wraz ze mną na pokładzie, zatacza kolejne kręgi po ogromnym rozświetlonym kolorowymi światłami lotnisku, myślę o światłach choinki. Część lampek rozmywa się pod wpływem ciepła, jakie emanują silniki maszyny. Nachodzi mnie refleksja, że za te nasze tanie i co tu dużo kryć w gruncie rzeczy bezproduktywne podróże zapłacą nasze dzieci, swymi skórami, gdy nie będzie już ozonu.

Już w powietrzu, siedzę wlepiony w okno. Przed mymi oczyma rozpościera się wydaje się niemająca końca pajęczyna świateł Szanghaju. Przepiękna, iście magiczna iluminacja… I chyba po raz pierwszy w te święta, dopiero w drugi ich dzień, czuję w duchu ducha świąt.

p.s.
Czar szybko pryska, duch się ulatnia. Pani stewardessa korzystając z dobrodziejstwa pokładowych głośników, przez co wydaje się wiecznością, zachęca do kupna kolejnych przedmiotów z skyshopu. Modlę się o mocne turbulencje, licząc na to, że może wtedy się zamknie.

43 wesołych _lub_merry

2010-12-24T08:48:00.000+01:00

Powietrze jest tu inne: czyste i zimne. Na około brak jest zgiełku Szanghaju, do którego przywykły moje uszy. Oczy dziwią się temu, jak mało tu budynków i jak niska jest tu zabudowa. Stacja metra nie różni się niczym od swych odpowiedników w centrum, jednak świat zastany po skasowaniu biletu w bramkach wyjściowych jest już zupełnie inny. Jedno - dwu piętrowe budynki, drzewa, śmietniska i górująca nad całym krajobrazem ogromna sylwetka hali produkcyjnej, za nią w oddali majaczą drapacze chmur.

Po 10 minutowej podróży docieramy do naszego celu: szeregu szarych, betonowych budynków. Jedynym, co wyróżnia ten kompleks od innych w tej okolicy, jest znajdująca się przed jego bramą kamera przemysłowa. Przy wejściu, machając kwiatami w rytm wykrzykiwanych słów podziękowań witają nas wychowankowie mieszczącej się tu szkoły. Uginają się pod nami kolana i nawet nie zauważamy jak przyzwyczajona do tego kanadyjka – organizatorka akcji ustawia nas do pamiątkowego zdjęcia.
Wraz z innymi obcokrajowcami przyjechaliśmy pomóc w rozdawaniu pakunków, zebranych podczas akcji charytatywnej organizacji ekspatriantów(http://givingtreechina.org/home/).

Miesiąc wcześniej, każde z nas otrzymało torbę i różową kartkę z imieniem, wiekiem, wzrostem i wagą dziecka, któremu w ramach prezentu kupowaliśmy kurtki, przybory do szkoły, zabawki. Akcja odbyła się dużo przed świętami: władze nie życzą sobie, by cokolwiek poza nazwą akcji „giving tree” sugerowało jakikolwiek związek z świętami bożego narodzenia.

Powitanie z kwiatami okazuje się być jedynie wstępem do widowiska, jakie przygotowali dla nas pedagodzy i ich podopieczni. Przed naszymi oczyma ubrane w zielone mundurki dzieci, wykonują starannie przygotowaną musztrę w paru aktach przerywanych oficjalnymi podziękowaniami. Ogromny plac zalewa się kotłującą rzeką zielonych sylwetek szkrabów. Dzieci patrzą na nas oczyma pełnymi zdziwienia, trochę przestraszonymi, tak pojawieniem się obcych, jak i pewnie powagą przedstawienia, w jakim biorą udział. My odpowiadamy minami bliźniaczo podobnymi, przesączonymi uczuciem oderwania z kontekstu.

Po zakończeniu widowiska dzieci szeregami udają się do klas. Otrząsamy się z osłupienia i podążamy za nimi. Klasa, do której mnie przydzielono znajduje się na drugim piętrze środkowego budynku kompleksu, w którym mieszczą sie klasy dla ponad 1000 dzieci napływowych robotników pracujących w Szanghaju. Po przekroczeniu progu wita nas ponad 40 par oczu. Jeszcze niedawno obecny w nich strach ustępuje zaciekawieniu. Dzieci usadowione są w drewnianych ławkach, podłoga jest betonowa, w klasie nie ma ogrzewania, koło tablicy znajduje się 40 calowy telewizor-monitor obsługiwany za pomocą komputera-konsolety znajdującego się pod biurkiem nauczyciela. Po krótkim przedstawieniu dzieci witają nas gromkim „hello!”.
Rozpoczyna się rozdawanie prezentów: nauczycielka odczytuje imię dziewczynki lub chłopca, dla którego przeznaczona jest paczka, a my wręczamy je dzieciakom. Po pierwszych wymianach słownych „proszę to dla ciebie”, na wypowiedziane z chińskim z akcentem „dziękuję” i naszych odpowiedzi „nie ma sprawy”, coś pęka. Dzieci przestają okazywać dystans i z uśmiechem i zaciekawienie wyczekują swego imienia, a my razem z tą przemianą powoli przestajemy się czuć nieswojo. Wraz z tym jak kolejne torby trafiają do adresatów w klasie wzrasta wrzawa. W rękach dzieciaków pojawiają się kredki, samochody, ubrania, piłki, pluszowe misie i miecze, w oczach błysk szczęścia. Śmieją się, biegają po klasie, by pochwalić się swymi zdobyczami.

W Chinach obowiązuje sięgające czasów feudalnych prawo zhukou, które przypomina nasze przywiązanie chłopów do ziemi. By dzieci mogły korzystać z państwowego systemu darmowej edukacji rodzice muszą być zameldowani w danym mieście. Proces taki jest długi, wyjątkowo skomplikowany i kosztowny. Robotnicy będący częścią największej migracji w dziejach ludzkości, często nie są w stanie otrzymać lokalnego zhukou, a tym samym zapewnić swoim dzieciom chociażby tej podstawowej edukacji. Organizacje charytatywne, takie jak giving tree zajmują się tworzeniem i wspieraniem szkół, w których to stara się wyrównać szanse dzieci napływowych robotników. Szanghaj, nie pierwszy raz, korzystając z swej uprzywilejowanej w Chinach pozycji, jest jedynym miastem, w którym szkoły te zostały zalegalizowane.

Gdy podążamy dziedzińcem w kierunku bramy żegna nas zupełnie odmienne widowisko od tego, które nas witało. Nie ma w nim tremy, spięcia, wszystko jest bardziej spontaniczne, naturalne. Otaczają nas uśmiechnięte, biegające, skaczące i rozwrzeszczane szkraby. Nieruchome pozują do zdjęć, by po chwili rozbiegnąć się na wszystkie strony dziedzińca.

Wystarczył tylko jeden dobry uczynek.

42 zabawy _lub_fun

2010-12-18T06:29:00.000+01:00

ulica w ruchu -czyli- lukang lu

everything is under control -czyli- wszechobecne Szanghajskie kamery

41 śnieg _lub_rapid change

2010-12-15T12:49:00.000+01:00

sobota - 18 stopni

środa - 0 stopni

2010-12-10T14:23:00.000+01:00

40 reality_lub_kocia elegia

Wracam z obiadu. Patrzę na mój polski telefon. Otwiera się tunel. Dwa Smsy. Czytam i odpisuję. Włączam laptopa i grając na gitarze czekam, aż przez kabel przecisną się e-maile dla mnie.

Odkładam gitarę na jej miejsce, czyli telewizor, zaczynam czytać. Wiatr bitów nie przywiał tym razem wesołych wieści. Po 13 latach wojowania ze wszystkim, co szczurze, mysie, ptasie i krecie zmarła nasza czarna, gruba kotka. Patrzę na zegarek. Jestem spóźniony. Tunel się zamyka, ja wybiegam na zajęcia.

Siedzę w klasie, nauczycielka tłumaczy konstrukcję, którą ktoś już mi kiedyś wytłumaczył. Nieobecnymi oczyma patrzę na rozświetlony jesiennym światłem dziedziniec. Sięgam po polską komórkę. Otwieram tunel.
Śmierć kota wydaje mi się trochę nierealna. Nie dlatego, że nie potrafię w nią uwierzyć, ani nie dlatego, że nie jest mi przykro. Może źródłem tego dziwnego uczucia jest to, że miejsce, w którym to się wydarzyło jest tak daleko, że minęło już tyle czasu i wrosłem już w inną rzeczywistość? Jestem oddalony o tysiące kilometrów od Polski, dzieli nas parę stref czasowych, rzadziej mam kontakt z tym wszystkimi ludźmi, którzy tworzą mój Europejski świat. Do tego w mojej głowie zagnieździła się już nowa rzeczywistość, wprowadziła się do niej z innymi miejscami, odmiennymi obrazami dnia codziennego. To, co wydawało mi się jeszcze niedawno odrobinę nierealne stało się moim dniem codziennym, zaś to wszystko, co jest mi „tam” bliskie oddzielone jest o de mnie swoiście magiczną barierą. Ten świat zaczyna istnieć i żyć w mejlach, w rozmowach skypowych, w smsach i rozmowach telefonicznych. To właśnie tam, w tych wszystkich kablach, w jedynkach i zerach, istnieje moja Europa. Dociera swoistym tunelem, który trzeba za każdym razem otworzyć, a po skorzystaniu grzecznie za sobą zamknąć.

Nic z tego nie zmianie faktu, ze będzie mi brakować Kobry…

Kończę to pisać. Postuję i zamykam tunel.

Zdjęcia:
góra: dzieci w szkole na obrzeżach Szanghaju czekają, aż rozpoczniemy rozdawanie prezentów
dół: metro w drodze po nowy obiektyw

39 jesień _lub_ friday-sunday

2010-12-05T10:47:00.000+01:00

Jesień: już tu jest.

okno. rano.

kampus. wnuczka pani z budki z owocami.

huaihai lu.

francuska koncesja.

stare kontra nowe.

wukang building. wybudowany w 1924.

szesnasta. niedzielny wieczór.

38 obrazy lub thursday in photos

2010-12-03T00:50:00.000+01:00

Czwartek w wersji obrazkowej.

anna kupuje owoce

sklep okok

klucze w drodze na zajęcia

popołudniowe klasy

kolacja w wegetarianskiej restauracji

37 duchy _lub_memmory flow

2010-11-28T04:39:00.000+01:00

/duchy/

Waglewski z Voo Voo śpiewa „jestem nieważnym tylko pakietem zdjęć”. Skreślam „nieważnym”, takie „oprzymiotnikowanie” wydaje mi się zbytnim dramatyzowaniem. Nad pozostałą resztą tych słów warto się zastanowić.

/kapliczka na placu budowy/

Nie jest to pewnie uczucie zarezerwowane dla tej wysokości i szerokość geograficznej, ale to, z czego składa się moja pamięć dotycząca każdego tygodnia tutaj to właśnie zdjęcia, urywki. Kalejdoskop sytuacji, których nie sposób przewidzieć a które naprawdę z trudnością można by połączyć w jakiś mający ład i skład ciąg.

/tepanyaki/

Na każdym rogu, w każdej minucie znajduję coś ciekawego, mały lub duży detal, komiczny, monumentalny lub jeszcze inny. Detal, który wywołuje fontannę myśli w mej głowie. Trochę żeby sobie pomóc, trochę żeby się od tego szaleństwa zdystansować: robię zdjęcia.

/niefortunny dobór garderoby/

36 rano _lub_biking rule book

2010-11-23T13:29:00.000+01:00

Echem dociera do mnie dźwięk. Pod wpływem jego fal rozmywa się mój sen. Otwieram oczy. Czemu jestem taki zmęczony? Co ja wczoraj robiłem? Możliwie szybko orientuję się, że jestem we własnym mieszkaniu. Uczucie bezpieczeństwa wywołane tą obserwacja momentalnie pryska, gdy zdaję sobie sprawę z tego, że dźwięk dzwonka nie przypomina mojego porannego budzika. Pytanie „co ja wczoraj robiłem” powraca z wzmożoną siłą ale fala dezorientacji szybko rozbija się o brzeg rzeczywistości: to mój telefon, a ja wczoraj nic szalonego nie robiłem. Wyskakuję z łóżka. Za późno. Dzwoni kolejny, polski telefon, tym razem udaje mi się do niego dobiec.

Odkładam słuchawkę. Jest 7: 30, a ja mam dziś popołudniowe zajęcia, co oznacza, że o tej godzinie zwyczajnie nie funkcjonuję. Zbieram się jednak w całość: myję się, ubieram, zakładam słuchawki i wsiadam na rower. Cel: paczka z kraju nad Wisłą. W słuchawkach: Punch the Money: the Best of Lupin III. Dystans: nie ma znaczenia, jestem zbyt śpiący, by się nim przejmować.

Jeżdżąc po tutejszych drogach można nie zwracać uwagi na dystans (jest to zresztą całkiem zdrowe podejście, biorąc ogrom miasta), opłakanym w skutkach byłoby jednak ignorowanie tutejszych reguł ruchu drogowego:

Po pierwsze, znaki drogowe, tak jak i sygnalizacja świetlna, stanowią jedynie wskazówki w materii tego jak powinieneś się zachowywać na drodze. Nie musisz ich przestrzegać, nie spodziewaj się też, że inni będą się do nich stosować

Po drugie, przede wszystkim musisz słuchać odgłosów ulicy. Trąbienie, brzęczenie i inne odgłosy mogą być niesamowicie irytującym zjawiskiem, gdy poruszasz się pieszo po chodniku, jednak na drodze to właśnie słuch stanowi twoją pierwszą linię obrony przed potencjalnymi zderzeniami.

Po trzecie, strzeż się motorynek. Są od ciebie szybsze i przynajmniej tak samo szalone.

Po czwarte, to, że jesteś na rowerze powoduje, ze momentalnie wspinasz się w drogowym łańcuchu pokarmowym. Pieszy zawsze ustąpi ci miejsca, a ty jesteś jego postrachem.

Po piąte i najważniejsze: Autobus jest bogiem. Pędząc 80 km/h bez względu na wszelkie reguły, nie zatrzymując się na żadnych światłach, dumnie króluje nad całym otaczającym go chaosem. Strzeż się go i uciekaj przed nim, gdy tylko to możliwe.

Wracam do akademika. Starannie odpakowuję folię ochronną. Przed moimi oczami znajduje się upragniony pakiet. Przez resztę dnia będę wyglądał i zachowywał się jak zombie… z szerokim trupim uśmiechem na twarzy.

35 Huashan lu _lub_sobota z rowerem

2010-11-20T10:04:00.000+01:00

Wyjechałem starą, złoto-czerwoną bramą kampusu, której strzegą dwa betonowe lwy. Skręcam w Huashan lu, cel mojej dzisiejszej rowerowej eskapady. Ostatnia z głównych dróg dookoła kampusu, której nie zwiedziłem od początku do końca. Po paru minutach leniwego pedałowania wjeżdżam na teren francuskiej koncesji. Pojawiają się górujące nad niską zabudową drzewa, które zaczynają żegnać się ze swymi liśćmi. W powietrzu króluje zapach jesieni. Zatrzymuję się w supermarkecie i zaskoczonym tym, że coś takiego istnieje, kupuję paczkę żelków o smaku lichii.

Wraz z tym jak zbliżam się do centrum, europejska zabudowa i zacienione podwórka ustępują sklepom, kawiarnią i wysokim budynkom. Zaciekawiony zabudową przypominającą współczesne europejskie osiedla wjeżdżam na teren ośrodka akademickiego, który okazuje się być szkołą teatralną. Tu, na straganie koło boiska wesoły pan w średnim wieku pilnuje wyprzedaży albumu. Wśród przedziwnego asortymentu znajduję katalog Expo 2005 z Japonii. Jestem zaskoczony tym, że również i tamten Polski pawilon wydaje się być ciekawy, pomimo tego, że jego środek poświęcony jest jedynie rekonstrukcji Wieliczki.

Wracam na główny szlak Huashan’u tylko po to by już po chwili zatrzymać się na obiad. Jem placko podobny chleb z sezamem i ruszam dalej. Na horyzoncie pojawia się już świątynia Jing’an. Drogę zagradza mi czteropasmowa szosa, której ni jak nie można przekroczyć rowerem, bez przenoszenia go po estakadzie dla pieszych. Zawracam.

Z Huashan lu skręcam w Wulumuqi lu. Staję na światłach i przed moimi oczyma staje chyba najdziwniejszy pojazd, jaki dziś widziałem. Na rowerze trzy kołowym z ogromnym bagażnikiem, a raczej paletą, takim, którymi z reguły jeżdżą sprzedawcy czy zbierający plastik, jedzie cała nordyckiej urody rodzina. Pojazd ten, napędzany jest siłą nóg niebieskookiej, bląd włosej mamy oraz jej średniej wielkości kopii, która z radością to popycha rower, to stara się go dogonić. Na pace dwie mniejsze kopie z ciekawością obserwują to wszystko, co się na około dzieje. Ulica oniemiała i wszyscy wpatrują się w ten niecodzienny widok.

Skręcam w Henghsan lu. Na pasach stoi dziadek w wieku 80 paru lat. Ma na sobie podobną do mojej bluzę z kapturem. W ręku trzyma zardzewiały kran.

Kangping lu, na jednym z balkonów leżą dziesiątki kapeluszy. Zastanawiam się czy można kapelusz wyprać, by potem istniała potrzeba suszenia go. Wreszcie wchodzę do knajpy, którą obiecywałem sobie odwiedzić od paru miesięcy: Le Jardin. Rzeczywiście, jest to Europa poza Europą. Kiepskie oświetlenie, pełno antyków, kolorowi ludzie dookoła, pułki uginają się pod ciężarem książek. Czuję się jak w Krakowie. Wychodzę.

Wracam do swojego pokojo-mieszkania. Ściągam marynarkę i włączam wodę na miętową herbatę.

34 hip hop grannies _lub_lokalny photowieczór

2010-11-18T04:12:00.000+01:00

photo: boris austin

Podczas wczorejszego wieczoru fotografi na rzutniku w małej offowej knajpie Dada wyświetlana była zapowiedź filmu dokumentalnego autorstwa tego człowieka na ten temat:

Widownia nagrodziła całość ogroooomnymi brawami. Świetne zdjecia no i przede wszystkim temat! Trailer znajdziecie tu, jak tylko pojawi się on w eterze internetu.

33. expo is over _lub_ w międzyczasie

2010-11-17T07:53:00.000+01:00

Expo się skończyło. Żadna to nowość, ale dopiero teraz mogę napisać o tym, jak się miasto zmieniło po zakończeniu tego eventu. A zatem: nic się nie zmieniło. Wbrew pozorom jest to jak najbardziej pozytywna informacja: powietrzem nadal da się oddychać, ulice nie zostały zasypane śmieciami, na rogach nie pojawili się palacze opium. Życie toczy się dalej i tylko sporo tu zimniej, bo i pory roku też tu obowiązują.

Jest natomiast, przynajmniej zdaniem prawie wszystkich moich znajomych zmiana na lepsze: z ulic zniknął obrzydliwy Haibao, maskotka-maszkara expo. Okrutnie brzydkie, niebieskie nie-wiadomo-co daje nam wreszcie od siebie odpocząć.

W między czasie bywało niebiesko:

Bywało różowo:

Zaś w metrze nadal można zwyczajnie bezczelnie omijać kontrolę metalu w twoim bagażu.

32 one day _lub_ jak tu wygląda codzienność

2010-11-14T09:32:00.000+01:00

Wariantu z porannymi zajęciami część pierwsza:

7:20 budzę się.

8:15 wychodzę

8:16 kupuję śniadanie, po czym konsumuję je w drodze do naszego foreign student classroom

8:16+ po drodze mijam magazyn i boisko

8:30 zaczynam zajęcia

cdn

31 __ _ ____ lub break

2010-11-09T13:59:00.000+01:00

Nic nie jest idealne. Nastały czasy egzaminów śród-semestralnych, z okazji których serwuję sobie i wam przerwę. Odezwę się w okolicach weekendu, a tymczasem uciekam w chmury krzaków.
-M

30 retro cookies _lub_produkty tutaj

2010-11-07T04:08:00.000+01:00

Gdy jesteś w Chinach masz prosty wybór między zlokalizowanymi, tak pod względem opakowania, jak i smaku/właściwości produktami oraz ogromem nowych, ciekawych produktów. Wszystko nie jest jednak takie piękne, jak by się wydawało, ponieważ przynajmniej w przypadku produktów spożywczych nasze żołądki zwyczajnie nie są zdolne poradzić sobie z niektórymi bardziej wyszukanymi dziwactwami. Jednak, raz na jakiś czas trafia się taki produkt, który wygra twoje serce, czy żołądek. Tak stało się w moim przypadku z 冰红茶, tutejszą odmianą zielonych skittles i…

Cookies. Produkt, o absolutnie retro opakowaniu, ale cóż to jest za opakowanie! Pudełko zaprojektowane w taki sposób, by nie zależnie od tego, w jakiej pozycji położone zostanie na półce zawsze będzie ono czytelnie i graficznie prezentować produkt. Estetyka samego opakowani jest też niesamowita, bardziej spodziewasz się znaleźć w środku pudełko dyskietek z lat 80tych niż ciasteczka. Do tego nie omija nas czinglisz w wersji light, ale mimo wszystko pierwsze zdanie, które możesz przeczytać na produkcie „delicious sweets make us happy” naprawdę sprawia, że się uśmiechasz!

Same cookies też są pyszne. Polecam wersję czarną z czekoladą.

p.s.
Pamiętasz tę japońską firmę, która kupiła Wedla? Więc, nie jest to ta firma tylko innym mały japoński producent.

29 What are you doing this christmas? Giving tree _lub_i ty możesz mi pomóc

2010-11-05T08:18:00.000+01:00

Właśnie… Co robisz w te święta? Ja spędzam je w Szanghaju (co po trwającym prawie 2 miesiące blogowania na pewno jest zaskakującym zwrotem akcji dla czytelnika) i w ramach tego spędzania biorę udział w akcji „the giving tree” lokalnej organizacji charytatywnej. Każdy uczestnik dostaje torbę (widoczną na zdjęciu) wraz z informacjami dotyczącymi młodego człowieka, dla którego/której torba ta jest przeznaczona. Za kwotę nie większą niż 200 yuanów mamy wyposażyć zdecydowanie mniej rozpieszczone przez los dzieciaki w kurtkę, szkolne przybory i co najważniejsze zabawki.

Więcej o akcji na: http://givingtreechina.org/home/

Na mojej różowej karteczce widnieje imię Wuhangyu, dziesięcioletniego chłopca o jak na swój wiek i pochodzenie wysokim wzroście 140 cm. Zamierzam mu kupić kurtkę, rękawiczki i czapkę, zestaw przyborów, zeszyty i poświęcić 50 yuanów na naprawdę fajny model samochodu, jaki wypatrzyłem ostatnio. Zdaję sobie sprawę, że za taką sumę można by mu kupić więcej różnych zabawek, ale wydaje mi się, że lepszym rozwiązaniem jest właśnie kupienie czegoś porządnego, czegoś naprawdę fajnego, cool. Nie chcę by dzieciak dostał masę badziewia, które się rozpadnie albo, które szybko się zużyje. ale ponieważ w temacie mam mało, lub graniczące z żadnym, doświadczenie kieruję pytanie do was.

Co kupić?

Czego się wystrzegać?

Dużo zabawek czy jedna naprawdę fajna?

Photo
Główne zdjęcie nie ma nic wspólnego z tematem, ale każdy pretekst jest dobry, by wrzucić kolejne (nieważne jak bardzo abstrakcyjne) zdjęcie.

28 what to get in china?v.1 _lub_emoi

2010-11-03T07:15:00.000+01:00

Jesteś w Chinach, więc naturalną konsekwencją tego stanu jest to, ze chcesz oglądać rzeczy dla ciebie niezwykłe, pałaszować jedzenie, do którego w europie się nie przywykło oraz… kupować rzeczy, których u nas zwyczajnie nie dostaniesz. Ponieważ mam trochę więcej czasu do spędzenia z chińskimi produktami, niż większość innych „przejezdnych” postanowiłem rozpocząć wątek traktujący na temat produktów chińskich. Części z was się to przyda, dla pozostałych będzie mam nadzieje interesujące. Od razu podkreślę, nie znajdziecie tu porad dotyczących tego, gdzie można kupić tanie rolexy, torby dolce gaBBana, czy porcelanę rosenDala. Ten kącik zarezerwowany jest dla oryginalnych pomysłów chińskich.

Emoi. Asortyment produktów oferowanych przez tą firmę przypomina trochę parę działów z Ikei. Ramki, przybory do pisania, artykuły użytku domowego, torby, pakunki, etc. To, czym wyróżniają się one od ikeowskiego natłoku jest minimalistyczny design i skąpa paleta kolorów: zielony, biały, szary i czarny. Ceny niższe niż w Ikei, jakość ta sama, a wszystko produkowane pod sztandarem zielonej rewolucji, z zużytych opakowań i kochającego matkę ziemię plastiku. Minimalistyczny design, przystępna cena czyni z przedmiotów z Emoim pożądanych kompanów dnia codziennego.

Więcej na www.emoi.com.

p.s.
na zdjęciacch: termos i wizytownik

27 Zhengjiang i Jangzhou w zdjeciach lub field trip

2010-10-31T05:21:00.000+01:00

/u góry: Zhenjiang/

\na dole: jangzhou\

26 soundtrack _lub_czym człowiek może się na ulicy zaskoczyć

2010-10-27T15:06:00.000+02:00

Soundtrack, czyli fenomenalny set dnb high contras. /patrz wyżej/
Zaskoczenie, czyli orkiestra niemiecka grająca przy otwarciu salonu meblowego i tłum Chińczyku z wyrazami twarzy mówiącymi "nie bardzo wiem co z tym zrobić".\patrz niżej\

25 korea północna z małej litery _lub_did you know that Kim Jong Il is the biggest single consumer of Hennesey whiskey In the Word?

2010-10-25T07:54:00.000+02:00

Po dwóch godzinach pierwszej wizyty na terenie Expo powiedziałem, że nigdy więcej tam nie wrócę. Byłem oczywiście w błędzie. Wczoraj trafiliśmy w to oko ludzkiego cyklonu po raz kolejny: tym razem na pokaz filmu Rewers.
Korzystając z okazji postanowiliśmy udać się do pawilonu znajdującego się w najbardziej odległym rogu Expo. Po 10 minutowej podróży autobusem trafiliśmy do znajdującego się w sąsiedztwie, o zgrozo, pawilonu Irańskiego, pawilonu Korei Północnej.

Myślałem, że będzie to śmieszna wizyta w kapsule czasu, ale okazuje się, że nawet surrealizm niektórych aspektów życia w Chinach nie jest cie w stanie przygotować na to, co serwuje nam Kim Jong Il, jako pokaz potęgi swego kraju. Kicz, brzydota, kłamstwo na kłamstewku, wszystko to serwowane w sosie świadomości, że ktoś wydał na to wszystko pieniądze, gdy można było za nie na przykład kupić jedzenie dla głodujących w kraju.

Chińczycy widząc to, z czego się składa pawilon śmieją się i robią sobie zdjęcia na tle plastikowego szmelcu. Reakcja tych obłąkanych lub zbłąkanych nie-azjatów, którzy tam dotarli też jest podobna. Nawet sprzedawcy wydają się mieć pełną świadomość wszechobecnej „okrutnej ściemy” – pani w starszym wieku, u której próbowałem się poradzić (poważnym tonem) które z dzieł Kim Jong Ila powinienem nabyć by móc rozpocząć zgłębianie jego myśli odpowiedziała mi całkiem dobrą angielszczyzną, że „wszystko jedno”.

Wszystko to wydaje się być jakimś żartem, tylko że puenta, tu nieobecna, wydaje się zbyt okrutna, by można się było szczerze zaśmiać.

Przypinek z tatą wodza nie można było kupić, ponoć momentalnie się wyprzedały.

24 deszczowa pogoda _lub_ again with the phone pictures

2010-10-24T09:05:00.000+02:00

Deszcz pada od paru dni. Wszędzie mokro i szaro. Aż się aparatu nie da nosić, bo nie ma nikogo do trzymania nad tobą parasola, więc telefon musi wystarczyć. Pada i wraz z wodą wypływają dziwy (patrz zdjęcia ostatnie: strach pomysleć co kryje się w innych budynkach na kampusie...)

23 only necessary things lub między wierszami

2010-10-22T13:35:00.000+02:00

Jest wiele rzeczy, których zwyczajnie nie da się opisać, uczuć których nie uchwyci zdjęcie, sytuacji, których nie jesteś w stanie pokazać na filmie, ale można próbować i kto wie, może uda się wtedy uchwycić namiastkę takiego uczucia. Właśnie to przyszło mi do głowy, gdy leżałem dziś o zmroku koło nóg-rzeźb, na sztucznym wzgórzu na usypanym na środku kompleksu galerii hongshi, patrząc na chmury poganiane ciepłym, silnym wiatrem i na ludzi, którzy przemykali w zmroku, między sztucznymi światłami ulicy pełnej galerii. W jednej ręce mój nieodłączny towarzysz: zeszyt w którym notuję nowe słowa chińskie, w drugiej ołówek automatyczny, którym jeszcze przed chwilą notowałem „owoce morza”.

Foto:

Przesłodzone mleko w puszcze, „Panda”. Przepiękny przedmiot!

22 sowa po chińsku _lub_my room is (used to be[a long, long time ago] {probably when dinosaurs roamed the earth}]) white

2010-10-19T03:22:00.009+02:00

Rutyna nie wydaje się ciekawa temu, który został nią dotknięty. Okazuje się jednak, że pewna część was chce wiedzieć jak ta cała nauka chińskiego tu wygląda. Śpieszę z krótkim wyjaśnieniem.

Zajęcia odbywają się codziennie, od poniedziałku do piątku. Cztery godziny każdego dnia. Mam trzy przedmioty: język mówiony, język słuchany i język czytany. Każdy prowadzi inna nauczycielka na podstawie innej książki, przeznaczonej do danego przedmiotu. Przekłada się to mniej więcej na to, że codziennie mam do nauki około 20 nowych słów, nie licząc konstrukcji gramatycznych. Tak, „krzaczków” też się uczę. Mózg się kotłuje.

Nauczycielki są przemiłe i widać, że istnieje przepaść poziomów między tym jak zajęcia wyglądają tutaj a jak wyglądały one w Tianjinie, niemniej jednak zdarza się, że pomimo ich profesjonalizmu, wychodzą różnice językowe i każdy w swoim języku ojczystym rozumie coś inaczej( lub w ogóle nie rozumie). Jak do tej pory polski okazała się wyjątkowo dobrze przystosowanym do zadania „zrozumienia”. Dzięki swej wszechstronności w wyrażeniu tego samego za pomocą wielu różnych konstrukcji, często łatwiejszym jest po prostu „przerzucenie” nowego zwrotu na polski, bez pomocy anielskiego.

Zajęcia prowadzone są po chińsku, a angielki jest swego rodzaju rozwiązanie ostatniej szansy.

p.s.
może szybkie wyjaśnienie, na czym polega nauka słówek. Dane słowo składa się z trzech rzeczy, które musimy zapamiętać.

Pierwszą jest oczywiście jego znaczenie, czyli przykładowo sowa.

Drugie to pinyn, czyli fonetyczny zapis w języku angielskim: māotóuyīng.
Wypowiesz coś w innej intonacji? Najprawdopodobniej nikt cię nie zrozumie, możesz nawet kogoś obrazić...

Trzecie to hanzy, czyli zapis w alfabecie chińskim, który w naszym przypadku wygląda tak: 猫头鹰.

Im więcej już przyswoiłeś tym łatwiejsze staje się twoje zadanie, i tak sowa, gdy ją rozbijemy na poszczególne znaki oznacza:

猫māo –kot 头tóu- głowa 鹰yīng – orzeł

I proszę bardzo: kocio głowy orzeł!

Photo:
Faktury ze ścian mojego pokoju

21 tailor marker _lub_ photo of the week

2010-10-17T09:19:00.000+02:00

Mała zmiana fotograficzna, mam nadzieje, że: "na lepsze". Od tego posta, gdyby ktoś chciał się przyjrzeć bliżej zdjęciu, można po prostu kliknąć na zdjęcie blogowe i zobaczyć je w jakiejś bardziej ludzkiej rozdzielczości.

Tym razem:
Okolice tailor market, czyli prawdziwy szwacz chiński.

20 Shanghai World Photo _lub_Cosmo

2010-10-16T14:17:00.001+02:00

Ostatnie trzy dni, w mniejszej lub większej części spędziłem słuchając wykładów i poddając ocenie swe zdjęcia podczas Shanghai Word Photo Festival. Usłyszałem trochę dobrego, o tym, co chwytam w obiektyw oraz sporo(zdecydowanie więcej) rad dotyczących tego nad czym muszę jeszcze popracować. Wszystko to skłoniło mnie do ogarnięcia kolekcji mojej fotografii, do wykopania najlepszych(moim zdaniem) z moich zdjęć i przygotowania czegoś, co można by luźnie nazwać portfolio. Pewnego rodzaju podsumowanie, a jeśli zamykasz za sobą jakiś etap warto zacząć od zadania sobie pytania co dalej.

Podczas festiwalu znajoma Tajwanka zapytała mnie, czy uważam Szanghaj za miasto kosmopolityczne. Nie jestem jeszcze pewny swojej odpowiedzi, ale na chwilę obecną po tym co do tej pory zobaczyłem, „kosmopolityzm” Szanghaju jest pozorny. Dużo tu wszystkiego, każdy akcent jest w jakichś sposób obecny ale nigdzie tak naprawdę nie znajdziesz pełnego obrazu. Szanghaj jest wielką wycinanką, która kusi swym bogactwem barwy, ale z powodu samej natury wycinanki nic nie może tu być w pełni kompletne. Skrawek Chin, skrawek zachodu i miliony innych skrawków. A jednak wydaje się, że ręce, które układały ten kolarz nie bardzo rozumieją to, skąd pochodzą poszczególne jej części, ani jak je eksponować.

19 Shanghai Rolex Open _lub_o tym, jak prawie widzieliśmy Federera

2010-10-13T15:45:00.000+02:00

Nie tylko nie mieliśmy okazji zobaczyć jednej z najbardziej znanych rakiet świata: dzięki pogodzie zostaliśmy również pozbawieni wszelkich meczów. Otóż bilety, które wyczarował nasz znajomy umożliwiały nam jedynie zajęcie miejsc na terenie otwartych kortów, które w czasie deszczu służą do patrzenia na ich pustą przestrzeń i przeklinania pogody.

Niemniej jednak, przy okazji wycieczki nasunęły mi się dwa przemyślenia, którym teraz się podzielę.

Po pierwsze stadion, na którym organizowany jest turniej znajduje się na końcu linii nr. 1 metra i po przejechaniu kolejnych trzech przystanków linii 5, co w tłumaczeniu oznacza 45 minut jazdy i odległość, którą można by określić mianem „bardzo daleko”. To, co zastajemy na około jest zupełnie odmienne od krajobrazu centrum Szanghaju. Na około ciebie piętrzy się przeogromne siedlisko ludzkie, dom za domami, osiedle za osiedlami: istna noclegownia Szanghaju. Kilometr za kilometrem przestrzeń stanowiąca magazyn dla „surowca” napędzającego to monstrualnej wielkości miasto.

Po drugie, niestety takie wydarzenia pozostawiają pewien niesmak spodowany wszechobecny cwaniactwem, tak dobrze znanym naszym rodzicom z czasów PRL. Przed każdym większym eventem, ktoś sprzedaje bilety, proponuje przemycić cię do środka, chce kupić od ciebie zużyty bilet, czy też bóg wie jeszcze co. Daleko temu procederowi do „subtelności” naszych, polskich koników: pierwsza rzecz, jaka przydarza ci się po tym, jak wysiadasz z taksówki przed bramą stadionu to właśnie tabun ludzi próbujących zaoferować swą wątpliwego pochodzenia pomoc.

18 trochę inaczej _lub_buying stuff in China

2010-10-11T07:42:00.000+02:00

W tej części wykładu to już truizm (to wyrażenie z pozdrowieniami dla obecnych i byłych studentów WPiA UJ) ale Chiny są środowiskiem odmiennym, od tego, co można zastać na naszym nie-tak-starym kontynencie.

Jednym z aspektów codziennego życia, w którym przejawia się ta inność są zakupy. Pewnie większość was słyszała, że chińczycy lubują się w targowaniu. Kupując cokolwiek poza największymi marketami i sklepami spożywczymi należy się spodziewać tego, że cena pierwotna nie oddaje tego, ile przedmiot jest wart. Nie oznacza to, iż tylko dlatego, że na twarzy kolorem swej skóry masz wypisane „nie jestem stąd” chińczycy próbują cię oszukać,: nierzadko sprzedawca nie pozwoli ci kupić przedmiotu za zbyt wysoką sumę i sam obniży cenę, zabawa w targowanie nie omija również rodowitych mieszkańców.

Równie, a może i nawet bardziej ciekawa jest tendencja do lokowanie sklepów z tej samej branży w jednym miejscu. Chcesz kupić gitarę? Znajdź ulicę z instrumentami. Chcesz uszyć garnitur? Wybierz się na targ krawców („soft spinning material market”, przystanek nangpu bridge). Trochę to niezrozumiałe z punktu widzenia konkurencji miedzy sklepikarzami, ale wszystko zadziwiająca dobrze działa: mini zmowy cenowe, mini kartele, czysta magia jeśli chodzi o działkę antymonopolową. Co więcej, takie rozwiązanie ma sens, gdy zdamy sobie sprawę z tego, jak ogromne są miasta chińskie. W takich „konglomeratach” na pewno znajdziesz coś, co będzie chociażby podobne do tego, czego akurat szukasz.

Na zdjęciach:

Buty hanghajksiej marki Warrior(produkującej obuwie od 1935). Nikei i Adidasy w Chinach lat 70, 80 i 90. Nosili je artyści podczas otwarcia olimpiady w Pekinie. Strasznie wygodne i wprost przepięknie retro.

Mój nowy akustyczny bas. Napis na gryfie sugeruje, że to produkcja brazylijska. Ale ponieważ nie bardzo w to wierzę, myślę, ze jest to chińska kopia produktu brazylijskiej Tagimy. Da się grać.